Велат дека сонот кога тогаш се остварува ако искрено се верува во него… пред две години започнав со странцава со доза на скептицизам и неразбирање од блогерите за идејата и крајната цел и намена. Времето покажа дека бев во право… рамо до рамо ја протуркавме идејата со Краљ.

Сега одиме чекор понапред во проширен состав и многу појак тим.

Желбата за обединување на сите блогери без разлика на која платформа објавуваат, некако спонтатно резултираше со креирање на првиот агрегатор за блогери во Македонија. http://blogirame.mk е местото на кое ве поканувам да го пријавите Вашиот блог со што и понатака би продолжиле во промоцијата и развивањето на Македонската блогосфера.

Со оглед на тоа што агрегаторот е во бета фаза, се уште паралелно ќе продолжат да функционираат фидовите од нетворкблогс се до оној момент додека и последниот блогер не го регистрира својот блог на агрегаторот.

После тоа, мислам дека ќе можеме да бидеме свои на своето со многу можности за промоција. Но тука не запираме. Почнувајќи од својата лична потреба и желба како блогер, сметам дека има голем број на начини да се награди трудот и квалитетот на секој од нас поединечно. Не сакам да откривам многу и да ветувам неостварени проекти, но искрено се надевам во нивна реализација.

Кој знае… можеби еден ден ќе имаме и сопствена блог платформа која ќе ги слуша блогерите и ќе биде заедно со нив во сите идеи, желби и предизвици.

Поздрав Блогеришча.

Замисли!

Со забрзани чекори одев по растресената калдрма кон единственото место на светот. Околните липи се беа разголиле во чест на љубовта, само за мене. Уживав во крцкавите звуци помешани со мирисот на есен и споменот од нејзиниот благ парфем.
Вардар чист и мирен како во најдобрите времиња, го одбиваше сјајот од безбројте сини очи на небото. Ветрот дуваше само во еден правец…

…до плочникот, што некои го викаат плато.

Па добро човече дали ти се верува у сево ова?!

Ни мене!
Да студирав компаративна, можда… вака, само клатам муда.

Се завртев у спротивен правец од судбоносниот и ја видов големата слика. Црвен тепих распослан до недоглед. На некои 20 метра од мене, шугава џукела душка у дрнчот од брзосмртно вино и вчерашен ручек. Пола Скопје го префарбав со повраќаница… ако ми текне, дури и мочав ту и таму.

Спастри се магаре едно! Нели вети дека више нема да идеш пијан кај неа!

Уствари ја не ни идам кај Неа.

Идам на плочникот, што некои го викаат плато.

Идам и дремам ко мисир. Буљам у прозор со надеж дека ќе отвори за да излуфтира од цигари.
А добро знам дека не пуши…
Понекад знам и дека спие, па ипак… застанувам да врзам патика баш тука. Тоа е местото кај што проверувам дали точакот дише… колку е саат.

Да се соберат минутите, саатите… ниедна автобуска не му е рамна на плочникот. Платото де.

Тебе тука треба да ти изградат биста. Не – споменик!

Замисли само: “Воинот што чека девојка која нема да дојде”.

Да, може и фонтана да има, но да ѕрнка стрикно блуз… лош блуз. Онаков блуз што до втор рефрен неможеш да си ја познаеш омилената песна.

Чекај има уште! И кога врне и на минус дваесе да седиш тука свртен према нејзиниот прозор дур те серат врапци испод будното око на комшиите.

Ха, нема да ми биде првпат…

Се извади. Ај сеа баш да те видам како ќе свршиш?

Ко и увек… прерано.

Таков е крајот што не ни имал почеток друже. Глуп, без смисла со чудна поента. Збунет.

Ќе снемам цигари и фрлам задњи поглед у ролетна. Руска производња… 20 години мука нема. Успешно крие погледи од такви како мене, бЛузери.

Си пакувам у торба ронка надеж и три кила несоница пред да и речам чао. На ролетната.

Клептон ми праи друштво до дома…

Вчера додека ја извршував мојата традиционална спортска беседа испред иконостасот на светиот маченик Хералиде… у сред богохулење и молби да свирне пенал у 93та, случајно ми се разјасни дека ја уствари све глеам низ призма на парите.

Еве да зееме нееднаквите:

Пошто ситнеж што се матка низ селски џебови и го има кој ќе стигне ми е испод принципи, мене у новчаник сите, ама баш сите ми биле богородички. Поштењак со тапија.

Една од нив дури буквално – ми се облажи у врска, а ја ни за цицка ја немав штипнато. После тоа знаеш како е… проста маса, клетници почнаа да ми богохулат и шират афери демек се дупела кај ќе стигне. На крај оваа неможеше да издржи и ми раскина пошто сум сумњал и не сум веруел во виша сила и судбина. Едноставно, то није истина…

Али тоа е тоа, не било пишано.

Истото важи и за другине – богородички со тапија од свети турско.

Два дена гзот ќе си го испотиш да  ја спечалиш… за после тоа у рок од два саата да избега кај тапа фраер од другата страна на шанкот. Ти на неа ореол на глава, она тебе рогови у гс.

…и така низ годините, дупка до дупка, се дур гзот не ми стана сито и решето.

Видов не видов, почнав да баратам со странски девизи. Евриќи.

Јасно ми е мене дека 20 евра си се 20 па и у јени да ги смениш… али шознам, овака некако више траат и не ги трошиш за глупости. За ваквиот метод, колегата Тошо еднаш рече:

“Фати се, појди 2-3 години, откачи ја… фати друга, па 2-3 години, па откачи ја. Парче!”

Битно, мирна глава… а и интермецот трае цел месец.

Љубов.

—————————————————————————————

Него поминаа пар години и 3 верзии на офис откако се изјаснив по прашањево. Успат промашив пе-шес зицери кои ме научија као се води монетарна политика. Све од погоре занемари!

Јебеш странкиња са плави ајс, а од пара само 5000ка се поштуе! Домачица.

Тоа е друже оној раритет за кој си спремен да напраиш свашта. За жал ако замижиш тешко ти иде да си ја претставиш како изгледа. Никад не си ја имал, а си ја видел негде чат, пат… увек била у рука на некој друг. Најчесто Вол.

Или Бивол.

И така дур чекаш ред на шалтер позади него, припазуваш али се праиш дека не приметуеш како ја гужва без никаков респект. Срце те боли. Чат пат ја префрла у другата рака колку да се види ради чалам и пак ја враќа назад. Знаеш дека кај и да е, ќе ја поебе за глупости…

Ти иде да му ја украдеш дур е свртен со грб… ама не, не си ти таков. Ти си у принцип поштењак!

…и глупак.

Па и пичка може да се каже. Или констатира.

Него што си запнал баш денес у банка?! Ајде кучи.

По пут наоѓаш паднато пеевче. Можда е фрлено… ама кур те боли. Го зимаш и го ситниш на шес десетки без ронка милост. Маста му ја вадиш.

До дома обавезно празниш џебови…

Влагаш у соба и сваќаш дека си роден за шворц.

Вторник.

Скопско педерско ветре испунето со лапавица ми штипе образи дур кампирам на станица. У глава превртев Битлс дискографија плус безброј пати Хелп на рипит – залудно. Фамозна радишанска 57ма локомотива ван делник не е зајбанција,  башка некои блокади… 3 месечеви циклуси.

До мене златокоса цура со укомпониран жути кишобран – редок ендемски вид од романтизмот. И неа ја затрефи иста судбина ко мојата, само некој саат покасно… пусто свинско пред Велигден!

Мора да сме сродни души: музикофили, пост комунистички жртви на транзицијата, двајцата иаме фејсбук… и ред други небитни реторики ми се вртеа у глава.

Него, како да и пријдам беше прашањето за миљон долари.

Сакав да го побијам стариот дека титулите на Менаџер се години фрлени у вода. Е сеа, пошто секој шоњо знае дека против 3 класи појак тим се игра мудро… решив да применам искуство. Ultra Defensive. Спуштив капуљача, кренав веѓа и наместив интелектуална фаца. Мора да падне!

…и така пријателе дур она паѓа, паѓа и паѓа, ја мистериозно се вртам еден век околу неа као шестар и чекам да згреши у одбрана па да удрам контра. Не ни видов кога стигна Украинката.

Моментално се створи диво индијанско племе у сред градско подрачје. Бесконечно стампедо од геријатрија у татнежот на воени крици за напад – совршено изигра сцена од “индискиот воз”.

Бем ти влада.

Девојчево сирото, бушаво, уплашено ко да го силувале… јас видно потресен.

Ете затоа више си го поштуем ФАС него животната средина. Човек може да ги наслушне две станици унапред и да си фати пол позиција. Башка со малава ќе удрев сви у напад во продужетци, па што биде нека биде. Вака тешко реванш да има…

Тешко и столчиња богами.

Едно само изнад тркало, а мене пусти љубовни романи ме замајаа дека не е убаво ја да седам а клара да стои. Џентлменски ја понудив, а она ни фала, ни осмех, ни те сакам… ништо! Ваљда е срамежива, или па не и се седи.

Си фативме по една шипка и више на прва кривина почна нејзиниот стриптиз перформанс. Коса се таласа, груда лево, груда десно, трбушни… а ја допишувам у библија дека најголем грев е да се трепне. Го замолив Севишниот да го поживее тој што му дал возачка на шоферов.

После тоа искочивме на булевар и танцот стивна, а ја се вратив у реалноста.

Не ми се свиѓаше.

Врхунац од стендап комеди – сите седат, ја стојам. Па уште и дискретно ме подјебаваат. Стари волци ме прочитаа што сум намерил и ми ја компарираат храброста со муда на комарец.  Јасно беше кој е дворски шут у причава…

Да беше Крис Такер на мое место, друг филм ќе играше:

Тежиште пребацуе со дискриминирачки фори кон најдебелиот у публика. Во овој случај инвалид у количка.
Пардон влекач.
Прво следи предизвик у степување, евентуално ако го болат нозе-танц. После тоа имаш громогласно навијање од цел автобус “и кој не скока и тој е шиптар”, за на крај да се констатира колку го бичел дубакот у уздолница… онаа после Плетвар.

Али не сум ја таков. Не е мој стил.

Чисто онака напоменав на една бабетина дека од вчера, на автобусов задња станица му е Бутел. Вест ко вест, ако е добра се шири брзо, ако е лоша – уште побрзо.

Да видите вие Мадам Тисо у сред пееседмица! Па и на радио коа цврцна восочни лица и оловна тишина…  Прајслес! Да пуштев тендер, одма ќе ги тртнеа ко споменик.

На следна станица ме симна контрола ради предизвикување меѓу-некојаси нетрпеливост,  нарушување спокојство и 3 инфаркта.

Се симна и она.

Ја чекаше дечко и Марфи со некоја си вештачка буљотина од икебана.

Кујзнае што ќе беше, тој да не беше…

… ама беше.

Увек е.