Незнам ни јас самиот колку пати имам доживеано дежаву… едно време дури почнав да сумњам дека сум видовид. Неколку по ред промашени синглови у кладионица ме вратија у реалност, па сеа едино што ми се повтара се песните уз алкохол и реченицата на татко ми дека ги живеам најубавите години…

У право е чоекот. Кур ми чуе за се… мењам жени као шафл на плеј листа и што зарадим – попием.

Така можам два живота да терам…

Арно ама ме задума една мисла што му се деси на еден комшија… не многу постар од мене. Си есапел човекот орално и појма немал дека малата е стварно толку мала. Дали од неискуство, дали ептен влегла у филм незнам, ама знам дека вегетаријанец сигурно не е. Партали го направила со протезата.

Младичов тешко дека ќе есапи и после 2 реинкарнации…

Ме фати страв да не умрам и ја осамен на овој свет, па решив да си фатам женска за озбилно… нек се најде за недај боже, па ако треба ќе ме сака од милостина.

Наравно пошто ситуацијата беше деликатна, а убавината е минлива ствар… место у кафана ко по обичај, зацепав на саем за книга да ловам карактерна.

Уште од старт почнаа проблемите…

Саат време се врткав као странец у поноч дур ми ѕрнка инглишмен ин њујорк на слушалици. Врти – сучи, патот све ме тера на децко оделење, а пусти принципи не ми даваат да отворам повеќе од едно око за опсервација. Среќа што начув саундтрак од супер марио и некако се довлечкав до штандови за компјутерска литература.

Е овде пипо ако не најдеш цура по твоја мерка со која ќе апдејтате драјвери секое сабајле уз прва цигара – нигде!

И се зачитав така една скратена верзиичка на C++ од 5-600 странички, колку да бидам у фраерска поза коа ќе намине животнава… пошто први утисак е најбитен.

Арно ама освен 3-4 идни информатичарки што и во фотошоп да ги спајам у една, пак ќе и фали рука – женско ни за лек!

Се разочарав тотално, па дури и почнав да кројам планови да посвојам една што ќе ја растам и воспитувам по моја мера…

Запишав линк од тоа книжулето да го дочитам дома у пдф и фатив пут под ноги пошто ќе ме стемни дур искочам од лавиринтов на хали и анекси…

Продужува прибидејќи стварно е за озбилно…

Севишниот се беше разлутил како шеф на кујна кога ќе помириса млечен кашкавал у сендвич… Едни камења што попаѓаа од горе, чиниш им го расплакал мамичето мамино на ангелите.

Ја па неам навика да носам чадор исто као што неам навика да шеткарам хартиен клон наречен лична карта. За разлика од личната што немав појма во кој град ја имав истресено… чадорот ми беше грижливо спакуван (неотпакуван) потрпен у гепек веднаш до приборот за прва помош, алатот, пумпата и поткршениот трокут…  штета што колата више 2 месеца ми беше на сервис, па не видов аир од мојата педантност и одговорност.

Како и да е, после дождот доаѓа сонце… нели.

Се бутнав испод една пробушена церада од трафика и решив да исчурам една цигара дур преврне… и две, три, четири и цела кутија… камења паѓаат ли паѓаат. Горнион изглеа ги распердашил ангеливе до коска, или пак овие се плачковци ко итаљани у фудбал.

Два саата со дожд си го допунувам кафето од автомат и по втор пут листам весници да видам да не сум пропуштил нешто у црна хроника… дождецов никако да прекипе. Дури и неугодно ми падна кога на шала го прашав продавачов дали има шампонче, а он ми врати демек да не сакам и да ме протрие со сунѓерче. Скраја да е од такви педерски марифети… боље мов да ми фати, него мушка рака да ме пипка со полукружни движења.

Него заеби ти пипо дожд – си викав у себе. Овој стварно да не сака да те есапи… опасно е сам, накиснат ко педер, нема ни кој да ти викне пази леџа… од кај знаеш дека нема погрешно да го перцепеира тоа што си навлажнет на неугодно место?!

Да си фаќам ја пут по ноги па макар и ме перне гром… бољи него да умрам наденат на колец од позади.

Веднаш се ушлепав испод првиот чадор што помина и тек после прашав дали може да идеме заедно…

-          Не сум за врска у моментов…

Ми одговори со слатка насмевка уште послатка девојчица на мои години.

-          Се шалам, слободно пикни се – рече откако ме осети дека ме збуни као прваче.

Ја па старо магаре ако не промрчам не сум жив:

-          Ааа па не се пикам ја на секоја… треба да заслужиш! Али дезенов на чадоров ме освои па еве ти ја имаш честа да ме шлепаш испод…

Ова сакав да ја фатам на карта поштеност и хумор со еден удар. Вистината беше дека толку беше јака што би и влегол дубоко ако треба и на божиќна трпеза.

… и така од шала разврзавме безвезен муабет за све и свашта и за 10 минути ми се роди чувство дека ја знам цел живот. Ете и тоа дочекав, флерт испод чадор по каливи улици со девојка каква што нема ни на модна писта… понекад сонцето после дожд доаѓа во друга форма.

Ама само по некад… не и тогаш. Ме чу другарми Марфи и веднаш засука ракави. Дождот прекина и пукна сонце… мечка се жени, а ја ко на погреб. Кратка разделба и она десно, а ја лево… на раскрсница кај рамстор.

Се завртев после 30 метра… и она беше свртена. Ебати мисирот!

Бар име да и знаев…

Ако прашате некој од копиљациве у маало, со сигурност ќе ви кажат дека и не сум баш некоја филмска ѕвезда, а уште помалку нивни херој. Но шо знае нашава холивудска омладина за квалитетни филмови со збунувачко сиже, изгубена перипетија и кулминација со немогучи расплет.

Баш пред некој ден глумев у еден сличен врхунац шо ми се нема десено со години… можда од втора светска војна.

Ко резервен војник наоружан со апарат, бев фатен и заробен у една подземна просторија во скопјево. Уше во старт му викав на командирот дека не сум ја за таква мисија… млад, неискусен, речиси никаков тренинг, опкружен со најспремни германки нема шанси да успеам.

И во право бев!

Не бев пукнал ни еднаш со тоа блицот накај цуриве, ме освоија ко напуштена тврдина. Ама нек се најде јунак што ќе одбере у која попрво да пука.

Ми осетија најверојатно слабост, па незнам си земаа за право да ги сменат улогите. Ме построија пред хромата ко партизан пред стрелање, се наредија спроти мене како стрељачки одред и почнаа една по друга да пукаат со ишарети. Обично си носам панцир, ама не очекував дека германките ќе бидат толку лични. Што да кажам повише… секој истрел директ у срце. Човек да незнае од кој да умре.

Се сетив на една дешавка ко копиљ кога се мислев која боја патики да си купам, па на крај си се вратив дома со Кито сандали… и веднаш паднав ко покосен на следниот истрел. Ме собра германкава под рука ко уловен дивеч и директ у кантина.

Лична беше маме и ебем, ама се низ глава ми се вртеше војничка туга је велика… тие другите ко поарни ми се гледаа. Него добра навика си иам за лошите избори да наоѓам добри изговори, така да брзо се уверив у спротивното .

И симнав неколку ѕвезди а останатите метци ги испукав со ќорци за да не си дае превише на значење. Вака изедначени со раните лесно се договоривме од кантина да прејдеме у ров. Без многу нишанење се распиштоливме во знак на примирје. Гакичките ко бело знаменце и ги обесив на видно место за да не ми наруши случајно некој од маалскиве соборци примирје.

Почнаа индиректни преговори.

Ама германка ко германка тврдоглава, не се откажува лесно од побитни територии. Какви све тактики не пробав, никако да и влезам дубоко у терен. Него кај што има сила нема правдина… ми текна на шаркото ко задња варијанта. Го уперив у неа и и реков или милом или силом.

Одбра милом, ама мене ко да ми се чу силом. Кога распуца шарко 300 метци у секунда… сито и решето сум ја напраил. Незнам ни ја се у која дупка не погодив, ама знам дека едвај издржа дур ми се потроши муниција.

Се поздравивме фино лепо и се договоривме после војнава да изиграме со другарка и партија тенис у двојки… мада ко џентлмен ќе им попуштам па ќе играм сам.

Све се врти…

Се врти анорексичната стрелка на саатот… и таа нормалната, па дури и онаа елегантно попунетата. Можеби најспоро, поготово навечер, ама сепак се врти! Друштво им праи и еден комарец околу сијалица и циган низ маалскиве дворови… потпуно ги разбирам.

Се врткам и јас нервозно низ соба и со мал прст го мешам кафето обратно од саатот. У систем се врти диск на Казалиште, а во мозоков веќе подолго време ми се врткаат исти мисли. Среќа имам заглавено песна на рипит, па некако разбивам монотоност со разни изведби на истата.

Од утре ќе свртам нов лист… демек.

Знам џабе вртам празни муабети. И другпат сум рекол така, па на крај заврти наврти пак на исто. Поминаа тие времиња коа безгрижно се вртеше табла до сабајле.

Абе ти викам ја, све се врти.

Најзаебан ми е тоа таванот коа ќе легнам ќор пијан. Пола саат вртење ко на рингишпил и цревава у стомак ламбада ми играат… утредента па сум приморан да тегнам чај од вртипоп. Мушка камилица што ја викам ја.

… него вака глупи муабети у ворд можам да вртам до задутре. И ќе вртев, мајке ми… да не свртев случајно канал и да фатам реприза на “Врти сучи тоа ти е Скопје”. Маме му ебем, ептен се заврти сеа…

Готово неможам више. Идам да свртам некое крукче низ маало… можда ќе ги начекам маалскиве како вртат на клупа. Ќе свртам и ја една штафетка. Увек вртиме. Осим коа е Цвеле со нас.. пошто тегне ко вол. Чек да му завртам да видам кае…

Недостапен. Добро е… сигурно врти некои бизниси низ градов. Ајде идам ја!

Сврти и ти… блог де.

Посветено на обратно свртениот индекс со просек 9