Од повеќекратно искуство можам да кажам дека е многу бољи да си пружиш нозе него да пружаш алишта… затоа преферирам активности слични на план А, зачинети со некоја досетка упатена ван ограда у комшилук.

Седам така у дворчето мое и јанѕа ме јаде што на комшијата му расцветале ружите ко сончогледи, а моиве перверзно наликуваат на попалени брадавици… да кажам на некој дека се од исто коренче луд ќе ме направи!

Али не е све така црно… конечно си го откупив дворот од државата што уствари беше мој уште од турско и сеа слободно можам да фрлам пикавци кај ќе ми текне. За паркирање на точак у зелена површина и мочање на кучето да не праам муабет… значи вака било да си изнад закон! Само да не им текне во иднина да ми шитнат и ваздушен простор над плац, ќе мора да сечам 2-3 борчиња за да уштедам на квадратура. После тоа нема филинг во двор со нижа вегетација и магарешка слива…

…којзнае до кога ќе уживав во призорот на Бег опкружен со природна лепота чии што мисли се вредни за ретвитање… да не ми улеташе другарми цел узбуџен.

-          Брат спасуј… анти бејби пилули… вторпат месецов… сега за онаа…

Што да му кажам!? Не видел човеков мука, па се потресува на клише ствари… па ја на мојава анти-депресиви и купуем ко за доручек. Кај ми текна да ја однесам на баскет баш против Украина?! Сите среќни весели што ги растуривме, она рони солзи и ми преживува пост чернобилска траума… се извадив некако пред народот дека се солзи радосници, ама боли кога ја знаеш вистината.

Драми и романтични филмови одамна не гледаме, неможам, срам ми е… комшииве мислат свињи колам по дома, а и влага ми фатија ѕидовиве од плачење. Место ко нормално женско да чита свет и да трачари, она ми штанца критики на депресивна поезија… за викендите боље да не почињам, исполнети се со сонати од Шуберт, типс енд трикс од Шопенхауер и многу палома…

Ептен се унесе другарчево у муабетов па речиси и да заборави зашто дојде… му пуштив едно европско 10че на заем и го испратив по дома со совет да и го фркне уше еднаш дур не фатила мајата…

И така, кур ми е двор ми е… да допружам нозеве и ќе идам да стаам знак на плочки “пази лизгаво” – кај и дае мојава ќе дојде да испуни норма.

Него крв му ебем комшиска! Црешана гранки му нависнала, а ја од мојава чаша сок на растварање дал ќе извадам…

На небото ѕвезда ни преку телескоп… место бисерни школки на плажа сијаат пикавци и ѓубришта. По некој полузакопан камен кој ти крши прст по прст и песок во очи од кој и течат солзи по прашливото лице…

Ни трага ни глас од синиот поглед со прајслес насмевка…

А не беше вака у сите тие љубовни бестселери!

Таму ветрот и ја галеше косата, а јас одев по работ на обалата без да се плеткам у смрдлива тиња… шумот на брановите делуваше толку смирувачки и место да пљукам коса, долго уживавме во вкусот на секој бакнеж. Уопште не ни беше ладно, ја загреа кошулата што ја носев врз маица, која патем не беше препотена…

И како сега ја да бидам романтичен јунак?!

Криво ми беше…

- Пипо, нема везе…

Ама…?!

- Стварно, нема везе… ти си тука, во добро и лошо… нели?!

А не бев, многу пати не бев…

- Пипо, нема везе…

Ама…?!

- Стварно, нема везе… уопште не ми е битно… битно сега си тука!

А не бев, со мислите се давев во проблеми…

Знаев што следи, па побрзав да ја гушнам… ја потегнав без осет и ја стегнав најсилно… мислам дека коските и крцнаа.

Ме погледна, се насмеа и ми рече:

- Уживај, нема везе…

А имаше…

.

Тогаш сфатив што е љубов, ми го оствари сонот…

…на сон

.

Недела… некаде во шпицот на окридската сезона кога Скопје е празно како новчаник на крај од месец… свирка, маалски пациенти, пиво, шток, добро познат стар кафич, нова конобарка… остај што е нова, него и шток точи ко капки за очи.

Време е да си одиме – нема леб овде!

Уште не бев докажал, непозната женска глутница од друга општина се паркира на сепаре одма до нашиов коњопој и порачува некојси фенси коктел по принцип како први така други…

Одма пресврт у друштво и промена на планови. Со сјај у очи као исполирани свадбарски ципелчиња порачавме уште една тура и опсервацијата на профили започна…

Прва просечна, втора ме нервира, трета ми седнала со грб у црна тачка ни профил слика неможам да и видам… четврта дозволила тоа сликите секој да и ги мањачи и со цицка ми пара очи дур се лигавам као куче на коска… не е за мене такво ороспииште!

Петта карактерна – одма бан, шеста ја одбра пацеров пред мене така да седма је дама овог ночи пошто осма немет!

И пуштам на оваа “мојава” френд риквест и добивам моментален аксепт со ишарет.

Започнавме краток чат и одоколу пробувам да опипам што човек е дур и мањачам профил… муабет ок, политички сваќања по мерка, рилејшншип статус – слободна, турбофолк баниран, венерични болести – нема.

Помина елиминациони тестови и веднаш почна у мозок да ми се мешаат брзини… ме опфати лажен занес што некои го нарекуваат љубов. Наравно у таков занес човек се понаша као слепец без стап па помина подолго време дур почнав да воочувам грешки у чекори.

Тоа светкањето уопште не било од некој заварувач со швајц апарат него од блицот на дигиталката… а у рука не вртела бројаница, него со мобилен чепкала фб. Дури и албум кренала од ноќта што сеуште трае… нешто као лајфстрим само со слики и многу лајкови од френдици.

Ја на неа лепа си као ѕвезда северница – она мене лајк на фризурата.

Ја сечам вени на песниве, она ми го лајка секој рефрен.

Кај се заебав да и пуштам комплимент демек колоритот на гардеробата и е укомпониран со ципелите… не ме остави да докажам ми фркна лајк на коментарот.

Ааааа нешто е труло у држава Данска! На оваа да и кажам дека фб ставаат дислајк батн ќе креира самоубиствен ивент и ќе си го лајкне самата.

Добро што е толку со лајковиве? – морав да прашам.

Не па ништо посебно… само ептен си ми лајкбл.

Е тука ми преври! Лајкбл да биде хејтер ко мене е неопраштлива навреда. Удрив кенсел френдшип и ја опратив у три лепе прелепе…

Еве ти голем лајк од мене – надрвен .!.

Незнам ни јас самиот колку пати имам доживеано дежаву… едно време дури почнав да сумњам дека сум видовид. Неколку по ред промашени синглови у кладионица ме вратија у реалност, па сеа едино што ми се повтара се песните уз алкохол и реченицата на татко ми дека ги живеам најубавите години…

У право е чоекот. Кур ми чуе за се… мењам жени као шафл на плеј листа и што зарадим – попием.

Така можам два живота да терам…

Арно ама ме задума една мисла што му се деси на еден комшија… не многу постар од мене. Си есапел човекот орално и појма немал дека малата е стварно толку мала. Дали од неискуство, дали ептен влегла у филм незнам, ама знам дека вегетаријанец сигурно не е. Партали го направила со протезата.

Младичов тешко дека ќе есапи и после 2 реинкарнации…

Ме фати страв да не умрам и ја осамен на овој свет, па решив да си фатам женска за озбилно… нек се најде за недај боже, па ако треба ќе ме сака од милостина.

Наравно пошто ситуацијата беше деликатна, а убавината е минлива ствар… место у кафана ко по обичај, зацепав на саем за книга да ловам карактерна.

Уште од старт почнаа проблемите…

Саат време се врткав као странец у поноч дур ми ѕрнка инглишмен ин њујорк на слушалици. Врти – сучи, патот све ме тера на децко оделење, а пусти принципи не ми даваат да отворам повеќе од едно око за опсервација. Среќа што начув саундтрак од супер марио и некако се довлечкав до штандови за компјутерска литература.

Е овде пипо ако не најдеш цура по твоја мерка со која ќе апдејтате драјвери секое сабајле уз прва цигара – нигде!

И се зачитав така една скратена верзиичка на C++ од 5-600 странички, колку да бидам у фраерска поза коа ќе намине животнава… пошто први утисак е најбитен.

Арно ама освен 3-4 идни информатичарки што и во фотошоп да ги спајам у една, пак ќе и фали рука – женско ни за лек!

Се разочарав тотално, па дури и почнав да кројам планови да посвојам една што ќе ја растам и воспитувам по моја мера…

Запишав линк од тоа книжулето да го дочитам дома у пдф и фатив пут под ноги пошто ќе ме стемни дур искочам од лавиринтов на хали и анекси…

Продужува прибидејќи стварно е за озбилно…